Pagina's

Tuesday, 5 December 2017

Voorpret - happy anticipation

Scroll down for the English version.

Met de datum die vast staat in mijn agenda kan ik het niet laten om alvast bepaalde momenten vast te leggen.... velen van jullie zullen hetzelfde ervaren hebben. De geplande vakantie lijkt 'lang genoeg' om de mensen te zien die je graag wil omarmen eenmaal terug in je thuisland. Ook om bepaalde plekjes te bezoeken of ervaringen op te doen. Dan is het zover, je bent aangekomen en dan gebeurt het. Tijd, dat glibberige waar geen grip op te krijgen is, glijdt door je vingers. Opeens dringen er ongedane zaken. Je wilt nog zoveel, ondanks de goede planning loopt het een en ander toch anders dan gewenst.

Nou kan ik best wel heel creatief bezig zijn. En zodra de aankomst van mijn kleinzoon nog maar een geopperd idee was, begon mijn brein al plannetjes te smeden. Nu kan ik ze bij gaan schaven en wat realistischer in pakken Want ja, hoe vaak zal het gebeuren dat mijn kleinkind de halve wereld rondreist om op vakantie te komen - en voor het eerst zijn ogen richt op Europa. Het is mijn doelstelling om hem kennis te laten maken met zijn afkomst. Dat, hoewel hij maar deels Nederlands bloed door zijn aderen heeft lopen, het voldoende is om ermee een soort 'thuis' gevoel te ervaren.

Grotendeels gedurende zijn tijd hier blijven wij dus ook in Nederland, met een uitstapje van 5-6 dagen naar Schotland en uiteraard ook wat aan te rijden bezoekjes buiten de Nederlandse grenzen. Mijn kleinzoon heeft er de volste vertrouwen in dat ik hem goed genoeg ken, en de beste keuze zal maken. " Oma, u weet beter dan ik wat de leuke dingen zullen zijn." Als ik naar mijn lijstje kijk, moet ik wel indammen. Om elke dag op stap te gaan is ook teveel van het goede. Beetje thuisleven ervaren is ook cultuurervaring opdoen. Met de fiets naar de stad, met de trein naar ....! Met de waterbus naar Rotterdam. Over de markt struinen. Kleding kopen- oma gaat hem helpen nieuwe kleren aan te schaffen die hem een gave hippe uitstraling zullen geven. Er is al een boottochtje op de Wieden -Weerribben gepland en ja, in Giethoorn laat ik hem ook wat voetstappen achterlaten. De familie roots in Fryslân komen aan bod zowel die van de 'andere kant' in Amsterdam en omstreken.

Voor het gemak heb ik de maanden op A4tjes afgedrukt en ingevuld- waar de datums wel al vast voor staan. De boot met DFDS naar Newcastle is al geboekt. Wat is die boot snel vol zeg....! Nu al voor april. Het Fantasyfest Elfia, in Haarzuilens, zal zijn ogen van wonder en verbazing doen opengaan! Ook die kaartjes zijn al binnen. Was ook nodig om dat vroeg te doen. De voorpret heeft zijn bekoring. Ik ben al tig keer in mijn gedachten met hem op pad geweest. Hopelijk lukt het ook de blokhut te reserveren voor Hemelsvaart. Ben er al mee bezig.

Het is mijn bedoeling om zijn vakantie hier vast te leggen en de blog van die periode af te laten drukken. Dat heb ik nu ook gedaan. In de kast staan al eerdere blog boeken. Zo blijft alles wat ik geschreven hebt achter voor wie van de familie er behoefte aan heeft het te lezen. My 60th birthday staat ook zwart op wit zeg maar en voorlopig nog online. Zo mooi om dat met al mijn kinderen te hebben mogen vieren. Nu, 5 jaar later, komt mijn kleinzoon hier en steken we samen mijn 65 kaarsjes aan. Hoe gaaf is dat?

It once was a dream, a wish a possibility. Now a reality. My grandson arrival date has been set. And like many fellow countrymen far away, when planning a trip 'home' lots appears possible. Seeing those one loves. Going places wanting to visit. Experiencing that what is 'missing' in ones new homeland. Then TIME happens. The unfathomable of all. Where did it all go?

I'm pretty creative. I have a vivid imagination and plans just 'happen' without too much effort. But I have to be realistic. Time too can be my enemy and I just don't want to have a list of stuff that ends up being ' wish we had..'! So, with that in mind I am now shaping this opportunity to get the most out of it. I've been given the go-ahead to select the places and events. "Oma, you know what there is for me to see and learn". So, castles and highlands, history and excitement. We are spending a week in Scotland. I had to book the ferry already as berths and car placings were filling fast. An annual Fantasy Fair, tickets ordered and received, also a very popular event quickly sold out. The other stuff, visiting places here in Nederland, well we will play it by ear. I have also had contact with a camping ground where we stay occasionally. I just hope the log cabin we normally use is still available for a long weekend mid May. Quite weird to have one's year so plotted and planned before hand.

To keep an eye on all these developments I've printed out the months on A4 paper and pencilled in where the planning is already a fact. Helps with the fringe bits and pieces. We will have time to bike into town, cruise the local market, shop, take the train to where-ever, the fast ferry to Rotterdam. Visit my dad's, mum's and my places of birth. I can fill in the gaps about who we are and what makes our family tick. It is truly a dream coming to fruition and the excitement is building as each day fades into history. In less than a month we'll wave 2017 goodbye and the magic year of 2018 will begin. What I also am so looking forward to is that my grandson and I will light the candles on my 65th birthday, some place special, creating a memory that will hopefully last him a lifetime of smiles. To help him remember I will print this blog where I'll record his time with me. So special. I feel blessed. Truly blessed.

Sunday, 19 November 2017

Het mag wat kosten - hidden extras


Scroll down for the English version

Ticket geboekt en betaald. Dus die is in de pocket, om het zo maar uit te drukken. April en mei, die zijn van mij!! Nou reis ik al vanaf 2000 heen en weer tussen Nieuw Zeeland, Australië en Nederland. In al die jaren heb ik wel het een en ander zien veranderen. Niet alleen de prijzen maar ook wat aangeboden wordt, de vliegvelden die alsmaar groter worden en om het maar niet te hebben over de mogelijkheden tot reizen.


Daar is ook weer heel veel commentaar op. Wij, de omasverweg en andere familieleden, die graag op bezoek gaan naar familie ver weg, wij zijn de vervuilers. Wij nemen het niet zo nauw met het milieu. En door ons gereis moeten er grotere vliegtuigen komen, grotere voorzieningen, parkeergarages enzo.  Eigenlijk, volgens milieu activisten zouden we gewoon thuis moeten blijven. Ik zie, lees en hoor dat allemaal aan en denk het mijne ervan. Ik maak me er niet druk om - want er zijn ergere dingen denk ik maar. Zoals het afsteken in Nederland alleen al van €68 miljoen aan vuurwerk op een nacht dat dan wel goed is. Dat vervuild niet .....! Dan moet je mensen het 'die ene nacht gunnen om blij te zijn. Pffff.......!

En dan, de extraatjes die weg bezuinigd zijn. De sokken, oogkleppen ( om lekker in het donker te kunnen slapen terwijl je buur leest), tandenborstel met minuscule tandpasta. Weet je nog wel, zo'n reistasje die je toch aan de kinderen of kleinkinderen gaf bij aankomst. Ik reis niet in Business Class- behalve die ene keer dat ik de privilege kreeg om opgewaardeerd te worden. Zouden zij ook geen etui meer krijgen. Die was toen lux. Nep leer dat wel maar een scheermes met houten handvat, een hele mooie kam en borstel, mooie tandenborstel en grotere tandpasta. De sokken waren geen sokken maar slippertjes. Enfin, dat heet allemaal 'vooruitgang' en we mogen blij zijn dat we heen en weer kunnen vliegen nietwaar? Het klinkt allemaal morren en klagen- maar eigenlijk heb ik het over feitelijke veranderingen. Ik ben blij dat vliegen kan, dat we de mogelijkheid hebben om....toch voelt het soms van 'klantje pakken'.

Als je zo'n reis boekte kon je aangeven waar je wilde zitten. Toen bleek dat de 'Uitgang' stoelen in trek waren vanwege de beenruimte kwam er een extra prijskaartje aan te zitten. Wil je de benen strekken mag je ervoor betalen. Voor mijn moeder, die 3 heup en 2 knie operaties achter de rug had was het een zure pruim die ze slikken moest al vonden wij het allemaal te gek voor woorden. Een beetje afstraffen- klantje pesten. enfin, het zal wel ergens rechtmatig geweest zijn. Of niet!

Mijn kleinzoon heeft zijn ticket in de pocket.....! Maar nu de stoel nog. Hij is 18 wanneer hij komt. Geen klein mensje zeg maar. Ik had aangegeven, "ga lekker aan het gangpad zitten - midden rij met de 4 stoelen. Dan is er maar 1 persoon die over je heen moet klimmen en jij kan lekker opstaan zonder iemand lastig te vallen". Nou daar heeft de vliegmaatschappij wat op verzonnen. Een extra betaling van $100 per stoel, twee vluchten - dus dat is 4x$100 erbij. Tel uit je winst. Hoeveel rijen? Maal 4- per vliegtuig? Ik schrok ervan. Voelde me nog schuldig ook dat ik met deze zorgzame optie was gekomen. tJonge jonge. Van de maatschappijen moet je het hebben. Enfin, het aftellen kan beginnen. Hij en ik hebben er enorm veel zin in. Nu verder sparen voor de leuke dingen die wij samen gaan doen. Het vliegen is nog altijd sneller en meer comfortable dan een roeibootje. Oh, wat heb ik er zin in.

 Well, the deed is done. Ticket bought and paid for. A first for my grandson and I'm ever so proud. He'll be fine, I know. It's a lifetime experience and I'm absolutely sure this trip will bring about a huge awakening seeing the world unfold before him. Now I've made this journey many a time since 2000 and I have to say, lots has changed. Some for the better as far as comfort and services but as in most instances and corporations, some less positive. Not only does a large company look at their staff numbers but also in what other area savings can be made.

Like the wee 'toilet bag' one received on boarding. With toothbrush and toothpaste, traveler socks, blindfold to assist with sleeping while others read to name a few. Reserving an exit seat due to extra space was soon a money spinner- costs more to sit there. You were punished for being tall, having a disability or for whatever reason- needing more room especially on the long haul flights.

Then there are those activists that want us travellers to stay home, pitch a tent int he back yard and not pollute the atmosphere with our selfish need or urge to travel away from home. We, those who have families overseas, just have to grin and bear it that they have left the homeland shores. Seeing so many of us pack our bags and travel using the airspace, we are responsible for the damage caused by this method of travel. Yes, right, as if letting of €68 million of fireworks on NY eve in Nederland alone is a good thing. I know, I'm having a moan. Still, all I am writing about are changes that reduce the service to the user- who in fact keep these airlines in business.

The new technology allows us travellers to check in online and select our own seats for the flight. I can't believe the next 'saving' or 'money  spinner' thought up by the airline. I flew earlier this year so it's a new development I hadn't heard of as yet. pPassengers paying extra for an aisle seat. I couldn't believe my eyes when  read my daughter in law's message, "bought and paid for the ticket, now still have to purchase the chair"! Unbelievable. What a 'let's annoy the passengers' policy! Do you know how many aisle seats a large international plane has....x$100 per flight! I'd call it almost immoral. Felt quite guilty having suggested he have an aisle seat. The financial damage to my grandson, $400 and the extra gain for the airline. I'd call it almost immoral. Thing is, I am thrilled he is coming, I am so proud my son and daughter in law entrusted me this precious gift of time and company. And yes, flying beats a row boat hands down. I just had to get this off my chest.

I am happy, already my brain is whirring with ideas of places to go and things to do.

Tuesday, 14 November 2017

Het gaat echt gebeuren - It's all go!

Scroll down for the English version

Een van mijn ochtend rituelen is het kijken of er gedurende de nacht berichten binnen gekomen zijn uit Nieuw Zeeland en/of Australië. Terwijl ik slaap leven mijn kinderen en kleinkinderen erop los. De hele kleintjes snappen dat nauwelijks maar de ouderen zijn nu wel wijs genoeg om te begrijpen dat onze wereld een wereld op z'n kop is.

Vandaag was geen uitzondering.  De waterkoker aanzetten, het duo-rolgordijn in de keuken omhoog, warm vest aan en berichten bekijken. Ja hoor, daar zag ik de naam van m'n vriendin Annette uit New Zealand. Zij komt in juni volgend jaar naar Nederland. Na een week hier gaan wij samen Wales ontdekken. Ik vind het zo bijzonder dat onze vriendschap zo sterk is dat afstand er niet toe doet. We blijven leuke dingen doen samen. Nederland boeit haar enorm. Ze is leergierig over de geschiedenis en 'opmaak' van Nederland als land. Zo gaaf om dat door te geven. Annette was recentelijk ook mijn 'invalster/stand-in' oma in tijd van nood.

Ik keek verder, ja hoor, mijn zoon in Australië is online. Ik zie dat hij aan het typen is. Ping, daar is het bericht. " Mum, what do you think of these dates? Are they ok? Let me know." Mijn oma hartje klopt wat sneller. Zou het er nu echt van komen? Word mijn droom werkelijkheid? Ik klik op de link die hij mee heeft gestuurd. Mijn hand trilt. Ja, het is een voorstel van een reisbureau. Met Cathay Pacific. Ach heden, ik zweef van geluk. NATUURLIJK zijn de datums prima. Oh wat een begin van mijn dag. Ik voel mij bevoorrecht, trots, blij, emotioneel. Mijn kleinzoon komt ECHT! Na het bezoek van mijn dochter en haar gezin 2 jaar geleden komt nu ook mijn kleinzoon. Geweldig toch?

Hij en mijn schoondochter hadden de mail ontvangen van het reisbureau en wilde meteen dingen afronden. De stoel zou 48 uur in wacht gezet worden. Nu kon hij meteen de knoop doorhakken.

Berichtje van mijn kleinzoon. " Oma, I am so excited and happy, but also bit scared".( he meant apprehensive). Hij zal dan net 18 zijn wanneer hij aan dit avontuur begint. Zo'n vlucht is niet niks. Hij heeft ook maar een hele korte stopover. Net genoeg om van het ene naar het ander vliegtuig te verkassen. Bij de terugreis zit er wat meer ruimte in - dan is dat ook wat minder onbekend. Het komt helemaal goed. Dat weet ik zeker. Snap wel dat het eventjes 'eng' uitziet.

Mijn hoofd loopt over met ideeën en plannen. Straks kom ik nog tijd te kort. Hij heeft, tussen aankomst en vertrek, precies 8 weken. Ik zweef nog even na. De dag van omaverweg  kan niet meer stuk!


Like most people I too have a ritual each morning. I put on the jug, open the roller blind in the kitchen and proceed to check my messages. As I live in a topsy - turvy world, with my children and grandchildren in New Zealand and Australia, it often happens that they update me while I'm asleep. My friends there also post or send updates which I read while having breakfast.

The first name I come across is that of my dear friend Annette. The one who was my stand-in recently. Next June Annette will be visiting me again and staying a week or so before she and I toddle off to Wales. How special a friendship we have - where distance doesn't deter our ongoing interaction and involvement in each other's lives. Not that friends who don't visit are any less special. It is that Annette's interests lie in Europe too - so it makes it easier for her to plan her trips here occasionally. Her interest in Nederland is genuine and loves learning all there is to know history wise and about the lay of the land and it's customs. A learning time for us too while she is here.


I spot my son's name and see he is 'typing'. As the message reaches me I can only guess at it's contents. And I quote, " Mum, what do you think of these dates? Are they ok? Let me know." Oh my, my heart is pounding. I know I have a huge grin on my face. Are the dates ok? YES, they are AWESOME. I now know for a fact, my dream is becoming a reality. Pride, joy, gratitude, excitement. My body is awash with emotions. My grandson is REALLY coming. It is going to happen. After having had my daughter and her family here 2 years ago, I now get the change to spend quality time with my grandson.

After to-ing and fro-ing with messages my son decides to confirm the flights. The options were reserved for 48 hours but he thought it best to get confirmation straight away.

My grandson also sent me a message. Oma, I am so happy, but also bit scared ( he meant apprehensive)". It is quite something. He will just have turned 18 when he embarks on this journey. Not bad. Traveling alone and into the unknown. To help the transition, he only has a short stopover in transit. On the return flight there is more room to look around. It won't be quite so intimidating then. I understand his remark. Even I, having made this trip often these past 17 years, get butterflies.

My feet haven't touched the ground yet. I am euphoric. My head is full of possibilities. I'd better reign the thoughts in. If I am not careful the timeline will fill itself and we'll need and extension. Not only will the plane fly- but our time together will as well. My day will go into memory as 'special' and one of those pearls to treasure. A dream is being fulfilled....! That is SPECIAL.

Monday, 13 November 2017

Oma zijn. #1 Je bent oma! - Congratulations oma

Scroll down for the English version.

Zwanger zijn en honderden kilometers verwijderd van je ouders en broers en zus. Je bent er een uit een immigrant gezin. Familie en vrienden van je jeugd zijn duizenden kilometers ver weg. Je kan je vreugde en vragen bij niemand echt neerleggen. Internet was er nog niet en de blauwe luchtpostvellen was je enge mogelijkheid- behalve peperdure telefoontjes, maar ja, niet iedereen had zelfs een telefoon.

Mijn ouders woonden in Auckland en ik in Wellington. Ik was niet baby schuw. Als oppas, tante en een 13 jaar jongere broertje was ik wel gewend om luiers te verschonen, fles te geven en neuzen vegen. Ik maakte me geen zorgen wat verzorging betreft. Maar als je zwanger bent- dan komen er vragen, onzekerheden maar ook vreugde momenten die je graag wil delen. Het was een lastige periode wat dat betreft - mijn eerste zwangerschap. Trots, blij, gelukkig, dat allemaal wel. En gezond- super gezond. Daar was ik wel erg dankbaar voor. Mijn oudste broer was voor zaken in Wellington de dag van de geboorte. Hij heeft dus mij en mijn dochter als eerste gezien. Hij mocht verslag doen in Auckland.

Mijn Nieuw Zeelandse man had geoefend. "Het is een jongen- het is een meisje!" Zo zou hij mijn ouders inlichten. Mijn zus was al moeder van een zoon- dus mijn ouders hadden al hun eerste kleinkind. Nu mocht mijn man ze verblijden met de mededeling dat ze nu ook een kleindochter hadden. Na 3 keer door de telefoon herhaald te hebben dat er 'een meisje' geboren was - reageerde mijn vader met,  " Oh, it's a girl!" Je kunt je misschien wel voorstellen hoe grappig wij dat vonden. Jaren werden mijn vader en man daarover aangesproken. Ik moet nog glimlachen als ik eraan terugdenk.

De benaming oma en opa was een gegeven. Mijn ouders waren geboren om opa en oma genoemd te worden. Daar hadden mijn man en mijn zwager allebei geen moeite mee. Door vele vrienden werden mijn ouders ook zo aangesproken. Het klonk lieflijk en vertrouwd. Mijn moeder was oma- en ja, omaverweg zelfs. Het duurde 3 weken voordat zij naar Wellington kon reizen. Wat was dat heerlijk om haar met mijn dochter in haar armen te zien.

Door overplaatsing verhuisde wij weer terug naar het noorden. Wij woonden in Glenfield en mijn ouders in Henderson. Nog een wereld reis toen maar te overbruggen. Mijn moeder kon haar oma-hart helemaal inzetten voor haar 2 kleinkinderen.

Een poos geleden terwijl ik aan het opruimen en bezig met het inscannen van fotos was kwamen er zoveel herinneringen naar boven drijven. Zo heb ik mijn ervaring van moeder worden opgeschreven- voor mijn kinderen. Dat ze een beeld kregen van mijn situatie, ervaringen en gevoelens van toen.
Nu ik over mijn moeder haar 'oma zijn' moest terug denken realiseerde ik mij dat ook mijn moeder, net als de hare en nu net als ik allemaal de titel 'oma ver weg' dragen. Bijzonder. Ik ben dus derde generatie 'Omaverweg" en doe mijn best om er toch 'te zijn'.

Aan alle omasverweg, " ik begrijp jullie, en snap het gevoel. En in welke vorm dan ook dat jullie contact kunnen maken/hebben, geniet ervan. Alle beetjes zijn kostbaar.

Hier de link naar de beleving van mijn eerste zwangerschap en het moeder worden. Het was mooi om dat allemaal te herleven zeg maar.

As a reasonably newcomer to New Zealand and far from family and friends, being pregnant had it's difficult moments. With us living in Wellington and my parents and rest of the family being in Auckland with the rest in Nederland I found the first pregnancy somewhat lonely. True, there were some lovely friends and a neighbour who became a dear and close friend, but somehow, I felt isolated.

My kiwi husband had practiced a dutch sentence so he could inform my parents about the birth of their newest grandchild. They already had a grandson and not knowing the gender he practiced both " it's a girl ( het is een meisje) and it's a boy ( het is een jongen)". When the magic moment arrived - and after having repeated himself 3 times my dad replied, " Oh it's a girl!" How hilarious was that? It was retold many a time with great laughter to follow.

My brother was in the area at the time of the birth and was the first and only family member to lay eyes on my daughter within 24 hours. A week later my dad and he made a flying visit to Wellington and I could show his granddaughter off- how proud he was. Then at 3 weeks finally oma held het first granddaughter in her arms. How special a moment that was. Three generations women. It touched me deeply. I had provided my mum with a grandchild.

My parents were honoured with the title 'oma and opa' as was their right. Even our friends called my parents that as a term of endearment. How special it was to see how my parents loved spending time with the children.... now having a grandson and a granddaughter. My younger brother, who was 13 years younger than I, was 6 years old at the time that I became a mum. Quite funny really - as mum and I both were parents of a young child.

Quite some time ago I wrote a series of blogs about my motherhood experiences. And during that writing, I came to realise that the my oma and my mum were, just like me, oma far away ( Omaverweg). We immigrated to New Zealand from Nederland, I lived in Wellington and my mum in Auckland and now I live in Nederland and my (grand)-children in New Zealand and Australia. I am able to write about my experiences and emotions and my (grand)- children can read about it too. I can only speculate about the emotions and feelings my oma had way back then. Those Aerograms were all they had back then. A phone call was a mayor event - not everyone having a telephone either.

So here I am as third generation 'Oma- ver- weg', trying to bridge the gap and keep the communication channels alive and active. I can WhatsApp, Skype, FaceTime, Snapchat, Blog, Facebook, email, ring, text. No end of opportunities to stay in touch.

To all oma's ver weg I say, " I recognise your loss, also your joy when those arms are close enough to hug." Every moment is precious no matter what process you use to the best oma you can be. I now experience being oma in so many ways. Just as I experienced my 3 times becoming a mum- different each time.





Sunday, 29 October 2017

Invalster / Stand in oma

 ( scroll down for the English version)

Er zijn momenten wanneer de afstanden tussen oma's en (klein)kinderen die voor veel onzekerheid en spanning zorgen. Momenten dat je 'erbij' wilt zijn omdat er iets aan de hand is en je wilt helpen, steun zijn, iets betekenen. Gelukkig zijn die 'zorg momenten' niet dagelijks maar zoals overal in de wereld, gezinnen lopen wel eens tegen dingen aan.  Een bericht zoals, " nou maak je geen zorgen maar......" zijn juist de soort berichten waarvan ik me juist WEL zorgen maak.

Ziek zijn. Kleine kinderen hebben er vaak mee te maken. Grote ook. De kinderziektes zoals mazzelen daar valt weinig aan te doen. De bof ook en griepjes en veel verkoudheid komen bij kleintjes veel voor. Ze zijn er vaak ook zo maar overheen. Een hoge temperatuur die ongelooflijk voor veel angst zorgt kan de volgende dag net zo ver weg zijn, als oma. Dat soort berichtjes vind ik zo ie zo lastig vooral voor vermoeide ouders die dagen lang slaaptekort beleven. Een paar nachtjes logeren bij oma zou dan voor wat verlichting kunnen zorgen. Dan krijgt mijn oma hart wel eens een deukje..

Beam me up Scotty!
Toch zijn het niet zulke berichtjes waar ik het over heb. Maar de meer serieuze. De ziekenhuisopnames. De bronchitis, astma, gebroken voet, enkel, been! De 'kleine' ingrepen zoals blindedarm en amandelen. Daar gaat mijn haar van overeind staan. Dan krijg ik het benauwd. Als het maar 'klein' blijft bid ik heel hard! Onlangs was het zover. Kleinzoon in ziekenhuis. Ingreep: Neus- en keelamandelen. Klinkt onschuldig en toch is het een gevaarlijke ingreep. Ergens had ik een voorgevoel. Ik was onrustig en kon de rust niet vinden. En ja hoor, nadat ik een berichtje 'Alles goed met jullie?' had gestuurd, bleek het niet zo te zijn. De gevreesde gevolgen van de operatie waren uitgekomen. Mijn kleinzoon was er tijdelijk even niet erg goed aan toe. Dan zinkt je hart in je schoenen. Om niet te storen terwijl mijn dochter de wacht hield- wachtte ik op een berichtje met een groen licht. Eindeloos........!

Wat een ontlading en opluchting om later een foto te ontvangen dat hij thuis op de bank ligt met zijn knuffel en deken. Dat hij er witjes uitziet neem ik voor lief. Dat hij slaapt is een goed teken. Dat mijn dochter weer thuis is bij de rest van het gezin ook een goed gevoel. Ik pink meer dan een traantje weg. tJa, op ziekenbezoek kan ik niet. Ondertussen, terwijl ik nog in onzekerheid zweefde, had ik contact met een NZ-se vriendin die bij haar dochter logeerde niet al te ver weg van mijn dochter. Zij zou als 'inval oma' een bezoek brengen aan de patient. En zo geschiedde. 




When distance does matter!

There are moments in time that distance does matter. I'm not the type of mum who is desperate to have her adult children live in the same street or even in the same town. It would be handy, comforting and at times even desirable, believe me I'm not devoid of the emotional connection with my children. However, I believe that children once adults, ought to be free to choose their own path. That's the principle which I had when I raised them. Not to be extensions of me, fulfilling my life's dream - but people in their own right creating their own happiness. Sure, I would want to be part of that life and happiness - but not run or ruin it!

In 2000, when the children had already set course into adulthood and independence, I returned to Nederland, the land of my birth. Initially for one year - but ultimately for an indefinite time frame.

There are moments however, that the physical distance we have as family, that distance is a real issue. The special moments like birthdays and seasonal festivities I have learnt to enjoy even without them being present. Creating my own personal way of celebrating these events. The times that are painful and worrying are when real life issues happen. Health issues for instance. When disaster and grief strike, distance is a hell. I experienced that tragically when my grandson died. But there are less devastating moments which also tug at heart strings. Broken bones, health scares, astma, childhood illnesses which re-occur causing tensions. Not being able to support my children as parents by giving them a night or two off to catch up on lost sleep. Stuff like that!

Recently one of my grandsons needed surgery for tonsils and adenoids. Due to their size and blocking his airway- they needed to be removed. A daily occurrence in many hospitals - yet not without it's complications. At that was one of those moments. Complications. For some reason I knew something was up - I was unsettled, restless. I sent a text message to my daughter sending love and good wishes and hoping all was well. And things weren't. I knew it, deep down I felt it.

Double Dutch
That's when distance is a pain. A true enemy. I hadn't been able to support my daughter in her time of need. Another one of those 'distance matters moments'. What a relief I experienced when news came he was allowed home. How relieved I was and the tears that were shed as a result of the tension I had felt. During my anxious moments I poured my worries out to a dear friend. She became an extension of me. My counterpart oma. By being on the spot, she did what I would have done but couldn't. Using my imagination she purchased a gift and went on a house call. How thrilled my grandson was with a present from oma - even though she couldn't be there to give it herself.

There are moments when I struggle with distance, as do many parents far removed from their offspring. Yet I look for and more often than not, find a solution, that brings a feeling of relief and contentment. Somehow transporting me closer and reducing the miles - by letting my loved ones know that my love and care for them knows no boundaries.

Life hands out challenges - and hopefully I manage to discover the solutions to them. Our situation is like for many, not ideal but certainly loving. 

Tuesday, 24 October 2017

Feest ver weg! / Birthdays at a distance!

Als omaverweg, ben ik vaker afwezig dan dat ik een verjaardag van een van mijn (klein+)-kinderen bij kan wonen. Dat zorgt voor de nodige 'down' momenten. Ik ben er twee dagen mee bezig. Een, omdat DownUnder' voorloopt qua tijdklok en twee, omdat ik de dagen al aftel dat de datum nadert. Nee, ik ben geen zwartkijkende, depressieve en treurwilg omaverweg. Gewoon, dat is de realiteit van het ver weg wonen. Via allerlei social media kanalen is het contact er wel...behalve dan het fysieke aanwezig zijn.

Dichtbij wonen heeft het voordeel dat je deel uit kunnen maken met de voorbereidingen. Zelfs de nodige hand en spandiensten uit te kunnen oefenen. Ik krijg foto's en berichtjes - vandaar dat ik al dagen van te voren mee bezig ben met de aankomende festiviteiten - en met lege handen sta.

Daar heb ik een aantal jaren iets op gevonden. Ik bereid ook een feestje voor. Op de dag van een van de kinderen of kleinkinderen hun verjaardag is het hier bij ons ook feest. Of er komen vrienden op koffie visite, of eten of we hebben een speciaal uitje, of ik verzin iets anders bijzonders op die dag. Het naar uit kijken, voorbereiden, plannen en organiseren geeft mij energie. Ik heb een verbonden gevoel en ik laat de jarige weten dat wij ook in de ban van de verjaardag of het speciaal moment zijn.

Afgelopen zondag was weer zo'n moment. Er is momenteel ook bezoek in NL van twee lieve zussen uit Schotland. Ik noem de ene 'tante' hoewel ze dat niet is. Toch wel net zo geliefd. Er zou een eetmoment zijn en ik koos voor zondag. Mijn kleindochter werd 7. Het werd een feestmaal en met veel gelach en hilariteit. Natuurlijk had ik liever bij mijn zoon, schoondochter en kids aan tafel willen zitten. Dit was een goed, vrolijk en haalbaar alternatief. In het leven moet je van situaties het beste maken - en dit is mijn manier om van iets onvermijdelijks toch een gevoel van geluk to beleven. Omringd door mensen die ook belangrijk voor mij zijn.


Er komen twee verjaardagen aan in november. Mijn dochter wordt 45 en haar jongste wordt 8 jaar oud. Twee jaar geleden om deze tijd waren zij in Europa. Mijn dochter vierde haar verjaardag in Nederland. Iets wat ik niet gauw zal vergeten. Ik heb al plannen voor de 5de al gemaakt en kijk er naar uit. Net als het feit dat mijn kleinzoon Max aanwezig zal zijn op mijn 65ste verjaardag volgend jaar.
Hiephiephiep HOERA!!

"Happy Birthday to you"! And via any of the means available these days it is the only tangible way to be at someone's birthday when they live far away. The setup in this household anyway. Oma is in Nederland and the children and grandchildren live Down Under in NZ and Australia. There have been moments when I have had the privilege to actually be present at the odd birthday. And in 2013 the children treated me to a visit for my 60th birthday. Two years ago my daughter was in Nederland for her 43rd birthday. A celebration never to be forgotten. And next year, my grandson will be in the country of my birth for my 75th birthday. How awesome is that!?

Having been omaverweg ( omafaraway) for 17 years now, I have found various solutions to my own  problems. One of them is the way I experience the birthdays and miss you moments ( special occasions) now. I create my own happy celebrations to coincide with theirs. On birthdays for instance, I make sure we have either dinner, lunch or morning tea guests. Or that we treat ourselves to an outing or dinner somewhere. Next 5th November when my daughter turns 45 I will be attending the Musical Jesus Christ Superstar with some girlfriends. One of the 'group' is in the choir. It will be quite a special thing to witness and be a teeny weeny part of. Special. Just like my daughter is to me.

Last Sunday one of my granddaughters turned 7. She's become quite the little lady. So gorgeous. Does well at school, looks after her younger sister and brother and is a very creative and happy go lucky girl. I'd love to have been there. Baked a cake and sang to her as she blew out the candles. Fact is: I couldn't be. My alternative:  We were due to have visitors ( 2 sisters) from Scotland and I promised to cook for them one evening - I chose Sunday. I did bake a cake, I did cook up a festive meal and we did toast the lucky young lady! It is the next best thing I can do to bridge that gap.

The other great thing is, my grandson and I will be staying in Edinburgh next year- with the same visitors we had here on Sunday. The connections will be more tangible, for him too as he can then visualise the people and places I frequent. Distance may be an obstacle - the solutions on how to cope are also available. One just has to be creative and inventive. Having heard the voices, seen smiling faces and been a teeny weeny part of their day- is all I've got. The rest is up to me.









Wednesday, 18 October 2017

Oma ver weg krijgt bezoek

Hehe, dat is lang geleden. Omaverweg heeft niet stil gezeten maar om hier berichten te plaatsen is er niet van gekomen. Ik blog ook op mijn hobby blog- koken, en over mijn 'gewone' leven en gedachten op Ikziedatzo, en een engelse blog omdat mijn (klein) kinderen Engelstalig zijn. De blog die over geloofsgedachten gaan heb ik ook eventjes weinig aan gedaan- maar dat komt inderdaad door- tijdsdruk en andere dingen doen. Mijn zwager helpen verhuizen bijvoorbeeld.

Laatst heb ik wel een series van 7 blogs geplaatst over het overlijden van mijn tante. De ervaring- nu dichtbij omdat ik weer in Nederland woon maar ook de ervaringen over het verlies van ver weg. Dus, ik schrijf er wat op los mensen. Op verschillende manieren. Om te delen, om op te ruimen in mijn hoofd. Vandaar ook de verschillende blogs. Iemand die niets heeft met koken - maar wel met omaverweg zijn kan dan op de juiste plek terecht komen.

Okay, waarom vandaag weer hier schrijven? Waar zal het over gaan? Over kleinkinderen- specifiek mijn kleinzoon Max. Hij woont in Yarragon. Volgend jaar mag hij op bezoek komen. In zijn uppie. Ja, is deze oma blij? Nou reken maar! Een droom die werkelijkheid wordt. Voor hem en mij.

Nou heb ik net half uurtje met hem zitten chatten ( met beeld) om hem gerust te stellen over de procedure - reizen op zo'n lange afstand. Alleen en onervaren. Hij is 17 en zal tegen de tijd van zijn vakantie hier net 18 zijn. Wel gevlogen- naar Nieuw Zeeland. Hij is niet bang te vliegen. Integendeel. Maar de tussenpauze en weten hoe hij het vervolg aan moet pakken, dat leverde wat vragen en onzekerheid op. En dat is helemaal begrijpelijk.

Wat ik mijn zoon, schoondochter en kleinzoon heb beloofd is dat ik op deze pagina jullie zou vragen- welke websites gebruiken jullie om vluchten te boeken? Kan hij beter via een travel agent zijn zaken regelen? Ik heb mijn voorkeur ge-uit ( omdat ik die ook prefereer) om met Cathay Pacific of Singapore Air te vliegen. Hoeft natuurlijk niet maar koos die vooral omdat hij voor het eerst zoiets onderneemt. Mijn ervaring met hun is prima. Vanaf mijn terugkeer naar Nederland uit New Zealand in 2000 ben ik 7 of 8 keer heen en weer geweest, met verschillende maatschappijen. Ook Qantas en British Air. Zelfs een China Air en China Eastern Air. Toch zijn die eerste twee mijn favouriet.

Ik ben omaverweg- en volgend jaar April komt mijn kleinzoon uit Australië voor het eerst naar Europa, naar Nederland. Naar zijn (deels) roots. Ik kan de blijheid bijna niet bedwingen. De vlinders zijn volop aanwezig. Mijn voorgevoel zegt dat ik weer vaker op deze blog ga schrijven..... wat een super geweldig vooruitzicht. Het jaar 2018 is zo ie zo al een kroonjaar voor mij - maar nu dubbel zo mooi.